حال ، از جهت اتقان تاريخى ، متوسط و در بسيارى از موارد بلكه غالب آنها بدون مأخذ است . به همين دليل مطالب تاريخى كه در آثار وى آمده است بايد با منابع ديگر تعديل شود . با اين حال ، نبايد تصور كرد كه اين مسأله در باره همه مطالب آن صادق است ، به عكس ، اين كتاب ، نصوص تاريخى و حديثى فراوانى را براى ما نگاه داشته كه ارزش فوق العاده دارد . ساير كتب وى نيز در همين حوزه امامت بوده و عمدتا تلاش وى اثبات حقانيت امامت امام على ( ع ) و اولاد آن حضرت و نقد مخالفان است . در باره اين آثار چند نكته كلى را مى توان يادآور شد : 1 . شايد دليل برجاى ماندن آثارش ، يكى آن باشد كه وى نكات تازه و فراوانى را در مجادلات كلامى شيعه بويژه در مبحث امامت مطرح كرده و از روى نيازى كه شيعيان به آثارش داشتند ، آنها را استنساخ كرده و به دست نسل‌هاى بعد رسانده‌اند . استدلال‌هاى كلامى وى از يك سوى و بهره‌گيرى وى از آثار اهل سنت از سوى ديگر ، رنگ خاصى به آثار وى بخشيده است . وى از منابعى بهره گرفته است كه متعلق به نسلى از سنيان ضد اموى ومحبّ اهل بيت بوده و بعدها آثارشان از ميان رفته است . كار وى در استفاده از اين قبيل آثار ، به كارهاى ابن طاووس و اربلى مانسته است . 2 . ويژگى ديگر كارهاى او حفظ بخشى از ميراث مكتب فضائل نويسى اهل بيت ( ع ) در اصفهان است . در اين زمينه يكى از نكات برجسته در آثار وى ، بهره گيرى از ميراث حديثى اصفهان در باره فضائل اهل بيت است كه ميراثى گرانبها و با ارزش مى باشد . اينها آثارى است كه شاخص ترين نمونه آن مناقب ابن مردويه ( م 410 ) است كه مع الاسف در گذر زمان از ميان رفته و تنها بازسازى شده آن توسط دوست دانشمند ما جناب آقاى حرز الدين به چاپ رسيده است . كتاب ديگر ابن مردويه كه همراه با مناقب او در يك مجلد چاپ شده كتاب ما نزل من القرآن فى على است . كتاب ما نزل من القرآن فى على عليه السلام از ابونعيم اصفهانى نيز توسط